دلم ز شوق دیدنت به اشک تکیه می کند

                            دلم ز هجر روی تو مدام گریه می کند

از آن شبی که رفته ای دلم غمین گرفته است

                          به نزد چشم پر ز خون هزار شکوه می کند

صدای مهربان تو به گوش دل نشسته است

                                دلم گرفتار غم تو را بهانه می کند

چه خوانده ای به گوش دل که اینچنین شکسته است

                              به یاد چشم های تو بغض شبانه می کند

هزار بار گفته ام که یار ما رفته است

                        باور او نمی شود بنام تو شعر بهانه می کند

تو خود بگو به این دلم که رفته ایم ز یاد تو

                        گرچه اگر بگوییش، چو بشنود صدای تو، تو را بهانه می کند

---

تمام مردم دنیا به یک زبان سکوت می کنند

تمام مردم دنیا

               به یک زبان

تمام مردم دنیا               سکوت می کنند

              به یک

                   زبان

                        سکوت 

                                می کنند